ေခတၱရပ္နားခလုတ္

                                                 
           
ေဒါသနဲ႔ တုန္႔ျပန္မႈၾကားမွာ ေနရာလပ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ေဒါသကိုဘယ္လိုတုန္႔ျပန္မလဲဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕လြတ္လပ္မႈ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕အင္အားေတြ အဲဒီေနရာလပ္ထဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕တုန္႔ျပန္မႈထဲမွာ ႀကီးျပင္းရင့္က်င္ျခင္းနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္းကို ဖံုးကြယ္ထားတယ္။

မေန႔ညက ကၽြန္ေတာ္အလုပ္အခ်ိန္ပိုဆင္းေနတယ္။ သူေဌးပါးစပ္နဲ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့စကားေတြကို အလုပ္စီမံကိန္းအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္စာစီေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဆိုလိုရင္းကိုရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ ေရးေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္သူသက္ထားက ကၽြန္ေတာ့္ဆီဖုန္းဆက္တယ္။

"ရွင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?" သည္းခံစိတ္မရွိ သူေမးတယ္။ "ဒီည အိမ္မွာ ဧည့္သည္ရွိတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား? ရွင္အခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ?" စိတ္တိုတိုနဲ႔ သူေအာ္တယ္။

သူ႔အေမးကိုၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခပ္မာမာျပန္ေျပာတယ္။

"ဧည့္သည္က နင္ဖိတ္ထားတာပဲ။ ငါ့အေပၚ လာမပံုခ်နဲ႔.. ငါ အခ်ိန္ပိုလုပ္ရဦးမယ္။ နင့္ဘာသာ နင့္ဧည့္သည္ကို ဧည့္ခံဖို႔ စဥ္းစား။ အလုပ္ၿပီးရင္ ငါအလိုလိုအိမ္ျပန္လာလိမ့္မယ္"

ဖုန္းခ်ၿပီး အလုပ္ခံုေပၚကၽြန္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ အိမ္သူသက္ထားကို ကၽြန္ေတာ္တုန္႔ျပန္လိုက္တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈက လံုးဝ အပ်က္သေဘာေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာကို ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္အသိရလိုက္တယ္။ ျပန္ေျပာတဲ့စကားေတြကလည္း ေအးစက္မာေက်ာေနတယ္။ သူေမးတဲ့ေမးခြန္းက အက်ဳိးအေၾကာင္းသင့္ပါတယ္။ ကသိကေအာက္အေနအထားမွာ သူရွိေနမယ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ဧည့္သည္လည္း ကၽြန္ေတာ္ရွိေနဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္မွာပဲ။ ဒါကို နားလည္မႈမေပးခဲ့တဲ့အျပင္ သူ႔ကို ခပ္ရိုင္းရိုင္း ကၽြန္ေတာ္ျပန္တုန္႔ျပန္ခဲ့မိတယ္။ ဒီလိုတုန္႔ျပန္မႈက ျပႆနာကို ပိုႀကီးထြားေအာင္ လုပ္လိုက္သလိုပါပဲ...

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အမွားကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အိမ္သူသက္ထားကို ဒီလိုမတုန္႔ျပန္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ၾကားမွာ မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ခံစားမႈမ်ဳိး မရွိေစခ်င္ခဲ့ပါဘူး။

တကယ္လို႔ တျခားတုန္႔ျပန္နည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုန္႔ျပန္ခဲ့မယ္၊
တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္သည္းခံစိတ္ပိုရွိခဲ့မယ္၊ ပိုနားလည္ သေဘာေပါက္ခဲ့မယ္၊
တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕စတင္မွတ္က သူ႔ကိုခ်စ္ဖို႔ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔၊ အဲဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ သူ႔အေပၚေဒါသထြက္ဖို႔ မဟုတ္ခဲ့ရင္ ေနာက္ဆံုးရလဒ္က ထူးျခားသြားပါလိမ့္မယ္။

ဒီအခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္မစဥ္းစားမိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕တုန္႔ျပန္မႈက အဲဒီအခ်ိန္မွာခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေပၚမူတည္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ရဲ႕ခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ထဲ ကၽြန္ေတာ္နစ္မြန္းခဲ့တယ္။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြက ျပင္းထန္လြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြင္းစိတ္ထဲက တကယ့္လုပ္ခ်င္တဲ့အရာကို ကၽြန္ေတာ္မျမင္ခဲ့မိဘူး။

ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အလုပ္ကျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ၿပီးသြားခဲ့တယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အိမ္သူသက္ထားနဲ႔ သူ႔ဧည့္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြက ျပန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ သက္ထားေလးေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္မိတယ္။ တိုေနတဲ့သူ႔စိတ္ေတြ တခဏခ်င္း ေျပေလ်ာ့သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း ဘာအဖုအထံုးမွ ရွိမေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က တိုက္ရိုက္တုန္႔ျပန္မႈကို အလြယ္တကူ ထုတ္ျပတတ္သူေတြပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဒီလိုပဲလား..?

တစ္ခါတေလမွာ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ထဲ သင္ခ်က္ခ်င္းခုန္မထြက္ႏိုင္တဲ့အခါ မေျပာသင့္တဲ့စကား၊ မလုပ္သင့္တဲ့အရာကို သင္ေျပာမိ၊ လုပ္မိတတ္တယ္။ "အဲဒီတုန္းက ခဏရပ္ၿပီး ငါစဥ္းစားခဲ့ရင္၊ ေတြးခဲ့ရင္ ဒီလိုတုန္႔ျပန္မႈမ်ဳိးကို ငါတုန္႔ျပန္မိမွာမဟုတ္ဘူး" လို႔ သင္ေတြးမိတတ္တယ္။

တကယ္လို႔ လူေတြဟာ တကယ့္အတြင္းစိတ္ထဲကေလးနက္မႈနဲ႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့ၿပီး လွ်ပ္တစ္ျပက္ခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ ဒါမွမဟုတ္ အေျခအေနနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ မိသားစုဘဝကို ပိုေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစပါတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ခ်ိန္နဲ႔ တုန္႔ျပန္မႈၾကားမွာရပ္နားဖို႔ "ေခတၱရပ္နားတဲ့ခလုတ္"တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ေခတၱရပ္နားၿပီး ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕တုန္႔ျပန္နည္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ "ေခတၱရပ္နား"ႏိုင္တဲ့အဂၤါရပ္ရွိရင္ မိသားစုေတြကိုလည္း "ေခတၱရပ္နား"ဖို႔ သင္ေပးႏိုင္ပါလိမ့္တယ္။


မူရင္းဝက္ဆိုက္ဒ္ --- http://www.duwenzhang.com/

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။